به گزارش بازتاب رسانه ، پلنگ ایرانی یکی از بزرگترین زیرگونه پلنگ در جهان است که بومی غرب آسیا محسوب میشود و در فهرست قرمز گونههای در معرض خطر IUCN قرار دارد. تعداد این گونه جانوری در جهان حدود یک هزار قلاده تخمین زده شده که بیشتر آنها در ایران و تعدادی اندکی در کشورهای همسایه و بخش قابل توجهی از این تعداد در شمال کشور و جنگلهای هیرکانی زیست دارند.کارشناسان حیات وحش معتقدند، ثبت چنین تصاویری نهتنها از نظر علمی بسیار مهم است بلکه نشانهای مثبت از سلامت نسبی زیست بوم منطقه به شمار میرود.
پلنگ ایرانی یکی از نمادهای حیاتوحش ایران است که به دلیل تخریب زیستگاه، کاهش طعمههای طبیعی، شکار غیرمجاز و تعارض با انسانها طی دهههای گذشته با کاهش شدید جمعیت روبهرو شده است. در یک دهه اخیر، گزارشهای مربوط به مشاهده پلنگ در نزدیکی روستاها افزایش یافته است. به علت شکار بیرویه شکارچیان غیر مجاز، طعمههای اصلی پلنگ، از جمله کل و بز، قوچ و میش و بهویژه گراز، یکی پس از دیگری کاهش مییابند. با وجود تلاشهای سازمان محیطزیست برای مقابله با شکار غیرقانونی، فشار بر منابع غذایی پلنگ همچنان بالاست. در چنین شرایطی، پلنگ گرسنه ناچار میشود به دامها حمله کند یا وارد روستا شود؛ نقطهای که تعارض میان انسان و حیاتوحش به اوج میرسد.
پلنگ ایرانی در مناطق کوهستانی و جنگلی کشور پراکنش دارد؛ از البرز مرکزی، پارک ملی لار و فیروزکوه گرفته تا زاگرس، جنگلهای هیرکانی گیلان و مازندران، خراسان شمالی و پارک ملی ساریگل. همچنین گزارشهایی از حضور این گونه در استانهایی مانند سیستانوبلوچستان، فارس، بوشهر، یزد، سمنان و حتی اطراف تهران ثبت شده است. با این حال، در اغلب این مناطق، جادهسازی گسترده، معدنکاری و تغییر کاربری اراضی، زیستگاه پلنگ را بهشدت تکهتکه کرده است.
